 | | |
| | |
|
Spaces home  Gisteren was er weer een...PhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
Gisteren was er weer een dagWe gaan vooruit
February 20 EEN VERVOLG HAD HET ZÉKER...Ik woonde al een week in het nieuwe huis. Eigen-spullen-loos. Eigenlijk helemaal een beetje loos. Terwijl John op zaterdag 2 februari zijn spullen verhuisde, holde ik die ochtend op en neer van John's oude huisje naar het gemeentehuis in Amersfoort naar ons nieuwe huis en weer terug. En dat zo'n drie keer. Want mijn inschrijving bij de gemeente moest natuurlijk weer eens complex zijn. En dat alleen omdat de huurbaas het (volgens mij) niet zo op vrouwen heeft. Mijn naam komt dus ook níet voor in het contract. Waardoor ik van bijna heel zijn familie en die van John een handtekening en legitimatie nodig had. Maar na zo'n twee uur had ik het nodige weten te verzamelen, waarmee ik voor de 4de keer terug kon naar het gemeentehuis. Intussen al lang blij dat ik alleen dozen te woord hoefde te staan en niet te tillen. (Dat is eigenlijk helemaal niet waar, want bij de Amersfoortse gemeente waren ze, bijna onwerkelijk, behulpzaam). Mijn inschrijving bij de gemeente liep, mijn aanvraag voor de parkeervergunning vervolgens ook en ik ontdekte die dag nog een bon onder mijn ruitenwisser en de erwtensoep van de HEMA. Zaterdagnacht zaten we tot 4:00 uur rechtop in bed vanwege de schreeuwerige Amersfoortse jeugd. Een oud huis in het centrum is wat dat betreft in het weekend geen rustoord. Maandag 4 februari begon ik aan mijn eerste werkdag bij de HU en had ik spijt dat ik de bestekla en nog wat praktische zaken had verkozen boven mijn kleding / laarzen. En toen begon ook mijn verhuizing...
Donderdag 7 februari:
- bouwde de gemeente in één dag een heuse oprijlaan voor het huis!
- haalde ik vanuit mijn werk John op vanaf Utrecht Centraal en reden we samen naar Den Haag
- kwam ik voor het eerst sinds een week weer in Den Haag
- moest er nog een hoop gebeuren voor de verhuizing
- moest mijn bank nog gedemonteerd bijvoorbeeld
- danste ik op de voor mij gemaakte oprijlaan
- was ik voor het eerst trots op de gemeente (en dát op mijn éénnalaatste dag als Haagse)
- draaide ik voor één van de laatste keren de sleutel in het slot
- draaide de sleutel door en door en kwam er met cilinder en al weer uit
- constateerde ik dat er was ingebroken (de 6de in een maand tijd op de 3de etage)
- kon ik mijn huis niet in omdat het slot echt geforceerd was
- belde ik 0900-tuig
- stond Jantina de buuf gelijk met een kop koffie klaar
- en de rest van de buren met steunbetuigingen en goede raad
- arriveerde de politie binnen een uur
- kreeg de politie de deur ook niet open
- moest de politie óf mijn voordeur rammen óf een slotenmaker laten komen
- bleek de slotenmaker héél toevallig nét in de buurt te zijn
- vond ik dat stiekem wel jammer
- kreeg de slotenmaker de deur wél open
- bleek er niets gestolen te zijn (ondanks dat de dozen met "pc-spullen" en de tv en xbox klaar stonden)
- werd er een Proces Verbaal opgemaakt
- raakte ik 2 uur en €90,- (nieuw slot) kwijt door dit geintje
Vrijdag 8 februari
- dook ik tegen middernacht uitgeteld mijn bed in
- was ik blij dat John bij me was
- scheen de zon de hele dag volop
- kwam Mike om 9:15 uur
- kwam Henk de verhuizer een half uurtje te laat (9:30 uur)
- had Henk de verhuizer niet één maar twee man bij zich
- verliep de verhuizing vlekkeloos
- terwijl ik koffie dronk bij Rick ;-)
- waren ze om 11:30 uur al klaar in Den Haag
- zorgde Jelco voor de koffie
- vertrokken Henk, Henk 2 en John naar Amersfoort
- moest ik tot 15:00 uur blijven voor de sleuteloverdracht
- zorgde de moeder van John in Amersfoort voor broodjes en soep
- heb ik nog als een gek het huis geboend en gezogen
- bleek ik een enorme hutkoffer vergeten te zijn
- moest die hutkoffer mét stofzuiger en nog 2 volle tassen mee in de smart
- dronk ik nog even een 'laatste' kop koffie bij Rick
- sloot ik aan in de file richting Amersfoort
- scheen om 17:00 uur nog steeds de zon
- bleken de kast en de bank via het dak naar binnen getild te zijn
- maar was alles in Amersfoort ook lekker verlopen
- was ik €500,= armer, maar een mooi huis samen rijker :)
En nu heb ik zowaar een parkeervergunning.
En een leuke baan in Utrecht bij de HU.
Ben ik iedere vrijdag vrij.
En zijn we zo goed als ingericht.
En is het allemaal helemaal leuk.
Maar wat is dit alles ook ongelofelijk wennen!
Ik voel me een soort Den Foortse, een in-between...
January 21 STIL MAAR, WACHT MAAR...Het was nog geen twee dagen 2008 of mijn hele wereld stond op z'n kop. Evenals mijn straat. En dat laatste maakt het eerste een beetje complex. Maar al ben ik niet geboren voor dit soort complexe situaties, ik ben nog steeds in een 'in-mijn-hoofd-schreeuw-ik-het-van-de-daken-oh-zo-blij-stemming'.
Ik ga namelijk, zomaar ineens, verhuizen. Naar Amersfoort. En dat niet alleen (ik heb dit hele jaar nog niet gerookt en ik heb een nieuwe baan). Ik ga daar in hartje Amersfoort samenwonen! Met mijn goddelijke jonge geliefde uit '78 van de vorige eeuw in een goddelijk oud huis uit '80 van 3 eeuwen geleden. Ik ken nu al de gehele geschiedenis van Amersfoort uit mijn hoofd. Vanaf 1259. Zo blij ben ik.
De voors wonnen het van de tegens. Want tegens zijn er natuurlijk ook, daar ergens achter die roze wolk die tussen Zuid- en Midden Nederland drijft. Maar één tegen is wel een héél erg tegen. Een donkere dreigende wolk boven Den Haag. Al was er die eerste week van 2008 nog geen vuiltje aan de lucht, domweg omdat deze tegen toen nog geen tegen was. Maar nu wel.
En dat is dus mijn straat. Mijn bijna ex-straat. Die is namelijk sinds 7 januari opengebroken en sinds afgelopen week niet alleen opengebroken, maar ook nog eens één meter onder Haags Centrum Peil. Met andere woorden: één grote diepe modderpoel. Gebombardeerd tot rampengebied. Heel Den Haag centrum en ik in de war. Al met al een nogal beroerde verhuissituatie voor die verontrustend snel naderende 8ste dag van februari (waarop Mercurius ook nog eens retrograde loopt...) Mijn straat en dus mijn voordeur zijn namelijk met geen enkel voertuig met meer dan twee wielen bereikbaar (doet u mij maar een verhuiswagen van 20m3, met rupsbanden alstublieft)
Maar ik heb niets te vrezen, want ik heb de gemeente al twee keer gesproken en gevraagd naar de heer Spanjaard. De man die de oplossing heeft, maar gewoon nog even geen tijd voor mij heeft. Omdat hij druk is met andere, net zulke belangrijke, zaken. En zowel de heer Tellegen als de heer van het Woud hebben mijn naam genoteerd. En mij beloofd dat de heer Spanjaard mij terugbelt. Want de gemeente begrijpt me en ziet de noodzaak in van deze situatie. En dat vind ik heel geruststellend.
Wordt vervolgd... of níet.
December 18 ALLE MENZIS! HOEZO OVERZICHTELIJK?Een dik pakket in mijn brievenbus. Van Menzis. De nieuwe verzekeringsvoorwaarden. Spannend. Zeker nadat een Ohra-vertegenwoordiger op het werk mij had verzekerd dat Ohra écht het meest compleet is en alles 100% vergoedt. Ja ook de tandarts ja. Als een echte Menzis-vertegenwoordiger vertelde ik hem bijna vol trots dat Menzis dat ook doet. Dan moest ik de kleine lettertjes maar eens lezen volgens hem. En hij was echt totaal onpartijdig. Zei hij. En ik kreeg een leuk pakketje mee. Met een reistandenborstel, kauwvitamines en daglenzen erin. En rode veters van drie meter lang met Ohra Ohra Ohra Ohra (enz.) erop.
Ik ben al jaren, heel tevreden, bij Menzis verzekerd. Vol verwachting las ik de begeleidende brief.
"Bijzonder dit jaar is dat de verzekeringsvoorwaarden grondig zijn herzien. Daardoor vindt u sneller wat u zoekt en ziet u gemakkelijk waar u aan toe bent. Zo zijn de voorwaarden nu opgesteld in nog duidelijkere taal. Bovendien is de informatie overzichtelijk ingedeeld en zijn verschillende documenten gebundeld tot één handzaam boekje"
Zie nou wel. Geen kleine lettertjes. Maar duidelijke taal. Voor 2008 hebben ze de verzekeringsvoorwaarden ingedeeld in de basisverzekering (B), de aanvullende verzekering (EV) en de tandartsverzekering (TV 1 t/m 4). Per categorie staat op alfabetische volgorde waarvoor je verzekerd bent. Tot zover helder.
Ik ging er eens goed voor zitten en sloeg het handzame boekje open. Daar ging het eigenlijk al mis. Want zo handzaam en zo boekje is het niet. Maarliefst 78 kantjes in A4 formaat. Maar als verzekeringsmaatschappij met een compleet pakket heb je de mensen natuurlijk een hoop te vertellen en uit te leggen. Nog steeds pro Menzis.
Met een vitale opa en zijn twee evenzo vitale kleinkinderen hangend aan zijn vlotte Tommy Hilfiger polo op de achtergrond opent het voorwoord met de zin: "Valt de anticonceptiepil in de basisverzekering?" Alsof het voorwoord op maat was gemaakt. Ook hier wordt beloofd dat ik snel het antwoord vind op deze vraag. En op al mijn andere vragen.
Anticonceptie dus. Basisverzekering? (blz 11 t/m 32). Of aanvullende verzekering? (blz 33 t/m 54). Gelukkig heeft Menzis ook aan een trefwoordenlijst gedacht. Ambulancevervoer - Antroposofische geneesmiddelen. (abcdefghi...) Ehm...? Geen anticonceptie. Voorbehoedmiddelen dan? Voetzorg - Voorzetkamer voor een dosisaërisol. Ook niet. Contraceptiemiddel? Ook hier geen vruchtbaar resultaat.
Ik zette de anticonceptie even in de ijskast. Een beugel dan? Wordt die in 2008 vergoed? Niet dat ik besloten heb in 2008 een beugel te nemen. Maar toch wilde ik graag antwoord op deze vraag. Je weet maar nooit. Het kan rechter. Besluit zorgverzekering - Bevalling kraampakket. Ik vond uiteindelijk Orthodontist. Nou vooruit. Ik kon me er in vinden. Al vond ik het niet echt consequent. (Oh wacht, gyneacoloog dan misschien, voor die anticonceptie? Nee helaas). Terug naar de orthodontist: Die vond ik op bladzijde? T4 - TV. TV staat voor TandVerzorgd. Die snap ik. T4 vond ik uiteindelijk op blz 55:
T4 Welke zorgaanbieder. U kunt naar de tandarts, orthodontist of kaakchirurg van uw keuze. Wij raden u aan bij kostbare behandelingen vooraf een begroting aan uw tandarts te vragen. Als hij daarbij de verrichtingscode (?) aangeeft kunt u eenvoudig nagaan welk deel van de kosten onder uw tandartsverzekering valt.
Op de volgende bladzijden staat een lijst met verrichtingscodes. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om die beugel te vinden? Daar heb ik geen tandarts voor nodig lijkt mij. En het voorwoord en de brief beloofden mij antwoord op al mijn vragen.
In de verrichtingscodelijst, bij Behandeling (orthodontist), staan de codes 221130 t/m 221187. Ze variëren van aanvangstoeslagen van alle soorten beugels (uitneembaar, volledig uitneembaar, vast, volledig vast) tot allerlei soorten tarieven per maand. Geen touw aan vast te knopen en wéér geen antwoord op mijn vraag.
Morgen ga ik Menzis een brief schrijven. En daarin vertel ik ze dat ik het maar BI vind, die nieuwe OV. In heel erg kleine lettertjes. En dan doe ik er een grote rode strik omheen. Waarop Ohra Ohra Ohra Ohra (enz.) staat. Denk ik. November 09 KROKODILLENTRANENIn het donker ploeter ik naar huis op mijn spatbordloze knalrode mountainbike. Het stormt. Ik probeer de plassen te ontwijken, maar in Nederland is dat best lastig. Ik zit dus voor de zoveelste keer opgezadeld met het niet zo prettige net-alsof-je-in-je-broek-geplast-hebt effect. Ik bedenk me ook altijd alleen op deze momenten dat ik een spatbord moet kopen. Nooit eens een keer als ik door de stad loop ofzo. Was ik maar thuis (of in een fietsenwinkel).
Voor me zwalken twee mensen langzaam over het fietspad alsof ze de enigen zijn op aarde. Dat is natuurlijk helemaal geen probleem. Tenzij je een inhaal-dilemma hebt. En dat heb ik dus. Op mijn stuur grijnst namelijk een absurde groene krokodil met een hoedje op. Als fietsbel. Die heb ik drie maanden geleden cadeau gekregen. De gulle gever heeft echt héél veel moeite gedaan om 'm aan mijn (toen nog) heel volwassen stoere fiets te schroeven (er zijn maarliefst drie ringetjes en een rubbertje aan te pas gekomen, voordat ie eindelijk paste).
Nu fiets ik dus al drie maanden met een krokodil met een hoedje op mijn stuur. En ik heb 'm nog nooit durven gebruiken. Want mensen die breed en langzaam voor me fietsen vind ik dus eigenlijk best wel irritant. Vooral als ik een natte broek heb. En juist dán wil ik heel serieus genomen worden. Maar mijn krokodil klinkt als een badeend en badeenden worden over het algemeen niet zo heel serieus genomen. Ik kijk naar de krokodil. En naar de mensen voor me. En weer naar de krokodil. Ik reken uit dat ik zo ongeveer vijf minuten eerder thuis ben als ik ze inhaal.
Ik was niet vijf minuten eerder thuis. Maar de verkeerslichten maakten alles goed. Die zijn zó mooi in het donker, vooral als het geregend heeft. November 06 EEN LEERZAAM GESPREKAls de titel doet vermoeden dat dit blog over mijn werk gaat (en iedereen die me afgelopen week heeft gesproken vermoedt dit, 'merendeel' zal dan overigens totaal níets vermoeden) dan moet ik zeggen: mis! Al had het daar wel over kunnen gaan. Over verschillende perspectieven wat betreft ambitie & mentaliteit dan vooral. Héél leerzaam. Maar daar gaat het niet over.
Het gaat over een heel ander leerzaam gesprek. Dat tijdens en ook kort erna totaal niets leerzaams leek te bevatten. Totdat ik besloot er een blog over te schrijven. Zo zie je maar dat bloggen nuttig is. Het gesprek gaf me alsnog inzicht in enkele feiten. Dat de jeugd van tegenwoordig agressief is, slecht opgevoed (ik laat in het midden door wie, want ik wil natuurlijk niet generaliseren), ongeduldig en erg matig communiceert.
Dat ik mijn nieuwsgierigheid moet bedwingen of anders moet voeden. Dat ik zelf ook best wat directer en duidelijker mag communiceren. Dat ik geen hoofdletters gebruik op messenger. En dat ik niet zomaar iedereen moet toevoegen. Ook al denk ik dat het misschien toch een bekende is of een potienteel redder in nood die me verlost via dit moderne medium. Ik had gewoon beter moeten weten. Maar welk pukkelig brommerrijdend pubertje heet er deze dagen dan ook nog Harm?! Hopelijk was het voor Harm net zo leerzaam als voor mij.
ik: hoi harm, zie jij mij voor iemand anders aan of heb ik een slecht geheugen?
 Zo heb je er een messengervriend bij. Zo ben je er één kwijt.October 31 16:00 UUR: COUPE-A-BENALLAL15:40 uur. Ik zit op mijn werk en heb nog nét geen qwerty op mijn voorhoofd gedrukt staan. Er moet echt snél iets gebeuren. En ineens is daar mijn redder in nood. In de vorm van een ontsnapte crimineel uit België. Nee beter nog: een ontsnapte gangster! Hij was vandaag zo vrij een motor mee te nemen hier om de hoek. Maar onze politie had kennelijk ook even een verzetje nodig en ging op boevenjacht. Jeeeuh! Een heuse achtervolging hier op straat!
Overigens was dit gisteren. Ik wacht nu op de pittige opkikker van vandaag. October 25 DA'S TOCH ZEKER 5 X NIKS?!Wát bezielde de internet / marketingafdeling van het toch best respectabele bedrijf Casema
en waarom vertelt níemand hen dat deze foto écht niet kan?
Als een happende vis op het droge ligt ze daar
Heeft ze ook nog iets onder haar oksel hangen...
Deze foto kan zó in de seks-industrie (porno is misschien wat overdreven)
 Of ben ik nu echt de enige met deze mening?
(Inmiddels is de foto op de website aangepast) October 24 GRIEP- EN LUCHTAANVALIk ben ziek. Mijn 'gewone' griep heeft plaats gemaakt voor de weinig charmante buikgriep. Helaas kwam ik niet op het woord buikgriep waardoor ik me de eerste dag ongemakkelijk in allerlei bochten wrong om uit te leggen wat me mankeerde. Gewoon buikgriep dus, kort, krachtig en subtiel. Ik kan me de symptomen van buikgriep alleen maar herinneren van toen ik klein was. Maar dat kan bedrog zijn. Wat betreft pijn en ongemak heb ik de laatste jaren namelijk nogal last van een selectief geheugen.
Het lijkt wel of ik twee vaste periodes in het jaar heb waarop ik steevast (wat een raar woord eigenlijk) onderuit ga. Maar ik ben geen 60+. Dus ik krijg geen griepprik. Maar al was ik 60+, dan zou ik 'm denk ik weigeren. Mijn moeder was namelijk nooit ziek. Echt nooit. Tot zij als 65+er toch een uitnodiging kreeg van de huisarts. Om alle griepvirusvarianten in haar lichaam te laten spuiten. Sindsdien is ze een soort van chronisch verkouden. En boos op de huisarts.
Maar goed. Buikgriep dus. Zit je dan. Lig je dan. Op een gegeven moment heb je het dan wel weer gezien vanaf de bank (en het toilet). Zeker als het buiten gezonde-frisse-rode-wangen-koud is. Ik kán die buitenwereld natuurlijk achter mijn gordijnen verstoppen, maar al ruikt mijn huisje heerlijk naar etherische oliën, het lijkt me niet de beste optie voor herstel. Ik kan me óók tegoed doen aan een natuurlijke dosis vitamine D. Ja, dát ga ik doen.
Mijn winterjas is er al net zo slecht aan toe als ik. Beide epauletten (dat woord moest ik opzoeken) bungelen troosteloos en knooploos aan de schouders. Er is zelfs helemáál geen knoop meer te vinden aan mijn jas. Ik herinner me inderdaad dat ik de 'laatste' winterweken mijn jas dichthield met het ceintuur. Vormloos en niet bepaald winddicht. In mijn jaszak vind ik een verfrommeld klein dun plastic tasje met een druk silhouet van een stadsgezicht. Zo'n gezellig nostalgisch dingetje dat je vroeger vaak bij de drogisterij meekreeg. In dit tasje vind ik alle knopen van mijn jas. Dát was dan wel weer slim van mij vorig jaar. Minder slim is dat ik mijn jas nooit heb laten maken of gewoon naald en draad in huis heb gehaald vóórdat de kou zich weer aandiende.
In een dikke coltrui onder mijn leren zomerjasje gepropt verlaat ik als een Michelinmannetje mijn huis. Na enkele minuten realiserend dat handschoenen ook niet overbodig waren geweest. Maar het is heerlijk buiten. Bij gebrek aan groen op loopafstand slenter ik door de stad. Ook de stadse geuren en de warmtevlagen vanuit de winkels met open deuren kunnen mij op dit moment behagen en brengen mij bij Ici Paris XL.
Ik ben al heel lang op zoek naar een luchtje. Míjn luchtje. Zodat mensen zeggen: "Hmm, ik ruik Marielle". Maar tot op de dag van vandaag heb ik het nog niet gevonden. Alles wat ik probeerde was te zoet, te zwaar, te jong, te oud. Vandaag ga ik weer een poging wagen. Het weeïge zoete mengsel van honderden parfums dringt mijn neus binnen wanneer ik Ici Paris binnen stap en ik vraag me af of het wel zo'n goed idee was. Maar voor ik de winkel uit kan vluchten komt er een wat oudere verkoopster op me af.
Ik vertel waar ik naar op zoek ben en waar ik vooral níet naar op zoek ben. We praten wat, ze observeert en loopt vervolgens doelgericht naar twee verschillende luchtjes, mijn Deep Red en First verzoek negerend. Ze vindt de luchtjes die ik noem niet bij me passen en ziet iets anders in mij. Ik probeer mezelf even snel als buitenstaander te scannen in de spiegel achter haar en zie een onopgemaakte vrouw met een bleek gezicht, rode waterige ogen en een rode neus. Mijn haren alle kanten op piekend. Ik ben benieuwd wat zíj dan in me ziet en vrees een totaal verkeerd beeld. Maar ik geniet dat er eindelijk eens iemand is die niet gewoon de standaard luchtjes over me heen sproeit, maar er een persoonlijk tintje aan geeft (als dit een verkooptruc is, werkt deze bij mij in ieder geval uitstekend)
"Spontaan, op zoek, verlangend naar een nieuwe fase. Fris, jong, maar ook vrouwelijk, teasend, verrassend en sensueel. Een stapje verder in de volwassenheid". Samengevat dan. Haar omschrijving is treffend. Of bevalt me gewoon. Ik verwerk wat ze zegt en zij denkt nog even na. Pakt nog een flesje, bedenkt zich en zegt dat deze over een paar jaar ook nog wel kan. Ze vindt er nog één, gewaagd en op het randje, maar ze is benieuwd wat ík er van vind. Ik vraag me intussen af hoe oud ze me eigenlijk schat en of de omschrijving niet gewoon de tendens is van mijn generatie. Mijn naïviteit wisselt zich af met scepsis. Ik mag eindelijk ruiken.
Hoera! Wat een vrouw! Twee van de drie vind ik lekker. Écht lekker. Dat komt zelden voor. Ze glimlacht. We levelen. Ik ben blij. Voel me goed. Ik mag nog niets kopen, maar moet de luchtjes vandaag op me in laten werken. Ik ben nogal impulsief in mijn koopgedrag en voel me dus ook nog eens heel verstandig als ik de winkel uitloop. Wát een verkoopster. Wat ben ík goed bezig. Ik drink nog even wat bij Rick, maar mijn elastieken benen en draaiende maag willen naar huis.
Als ik mijn voordeur open komt de etherische geur me tegemoet. Ik zie mijn knooploze jas liggen. Ik haal nog net het toilet en geef over. Misschien was ik toch niet zo héél praktisch en verstandig vandaag. Maar tóch voel ik me iets beter. October 19 MERCURIUS RETROGRADEMercurius loopt alweer sinds 12 oktober retrograde. De planeet staat deze keer retrograde in het teken Schorpioen en gaat op 2 november weer direct lopen. Op dat moment staat hij in het teken Weegschaal. Weer even ter opfrissing: ;-) Tijdens deze periode komen zaken vaak niet van de grond. Het is daarom dus ook geen goede tijd om iets nieuws te beginnen of om contracten te tekenen. Ook files zijn langer dan ooit. Je ervaart op alle fronten oponthoud. De retrograde periode kan vooral voor mensen die het altijd druk hebben een fijne periode zijn, omdat deze periode de gelegenheid biedt om bijvoorbeeld alles wat is blijven liggen weg te werken. Deze periode kan als een prima periode ervaren worden, mits je je niet ergert aan zaken als brieven die niet aankomen, afspraken die steeds verzet worden, dingen die je besteld hebt die niet op tijd komen, je weblog die niet te bereiken is, je pc die blijft hangen, je mobiel die stuk gaat enz. Alles wat maar met communicatie, verkeer en handel te maken heeft kan vertraging oplopen of misverstanden veroorzaken. Je ergeren heeft geen zin en is verspilde energie. Als je vrede hebt met de situatie zoals hij is, zul je ontdekken dat juist in deze periode veel “oude” dingen onverwacht op je pad komen. Een vriend of vriendin die na jaren weer voor je neus staat of zaken die je al lang had opgegeven die nu ineens afgewerkt kunnen worden. Soms vind je in deze tijd iets waar je al lang naar zocht, of je vindt iets terug wat al tijden zoek was. Er zijn verschillende dingen te bedenken waar je normaal gesproken niet toe komt, maar waar je in deze “rustige tijd” van kunt genieten. En omdat de energie van Mercurius in deze periode meer naar binnen gericht is, is deze periode een geschikte tijd om je bijvoorbeeld te verdiepen in zaken die verband houden met meditatie en yoga e.d. Deze periode kan je veel creatieve inspiratie geven. De aandacht is meer gericht op onbewuste zaken. Dat betekent ook dat alles wat verborgen gehouden is, tijdens deze periode aan het licht kan komen. Mercurius in Schorpioen maakt het denken minder rechtlijnig. Tijdens deze periode kun je leren om op je gevoel te vertrouwen. Mercurius retrograde in Schorpioen kan de onderste steen boven halen en vele zaken die diep weggestopt waren naar boven halen. Bron: Jopie Martens Links bij mijn lijsten vind je de Mercurius retrograde periodes t/m 2009. Kun je er alvast rekening mee houden ;-) October 18 HEDEN ROOD, MORGEN DOODEr wordt flink aan de weg getimmerd in Den Haag. Letterlijk en figuurlijk. De Haagse skyline, straten en gebouwen staan in de steigers. Alles om van Den Haag een metropool te maken. Goede zaak. De al jaren durende overlast die dit met zicht meebrengt nemen we, met moeite, voor lief. Want over enkele jaren kunnen 'we' trots zijn op de hofstad.
Wat ik nu alleen écht niet begrijp is de renovatie van de Dr. Anton Philipszaal. Het troosteloze, in verval geraakte gebouw werd eindelijk dit jaar flink onder handen genomen. Voor iedereen een enorme verrassing hoe het gebouw er 'steigerloos' uit zou komen te zien. En een verrassing was het zeker. De Anton Philipszaal is rood geworden. Niet zomaar rood. Nee. Knálrood. Goedkoop rood. En volgens mij is er maar één iemand níet enthousiast over deze kleur...
Vanaf het Spuiplein is het misschien leuk en aardig. Maar ik kijk er iedere dag tegenaan vanaf een paar verdiepingen hoger. Naast dat de kleur téttert aan je ogen, doemt vanuit mijn 'point of view' de Haagse Skyline achter het gebouw op. In het wit, blauw, turquoise en steenrood. En ik ben dan wel geen kleurenexpert: dat dit vloekt met het knalrood kan zelfs een kleurenblinde beamen.
En het meest 'kleurrijke' aan dit verhaal is: deze renovatie heeft maarliefst 5,5 miljoen euro (!) gekost, terwijl de gemeente plannen maakt om het gebouw samen met het Danstheater binnen enkele jaren volledig tegen de vlakte te gooien om plaats te laten maken voor nieuwbouw waar ook het Koninklijk Conservatorium in mag schallen. Gemeente Den Haag draagt wat mij betreft met recht de kleuren groen en geel.
October 14 OOST WEST...Volledig in de war, als met een soort van seizoenen-jetlag, scheen vandaag de zon over Nederland. Halverwege oktober kon de winterse zomerjas aan de kapstok blijven hangen en werd er euforisch genoten van de naweeën van een mislukte zomer.
Dat was dus stress. Want ook wij moesten er op uit. Een rustige inspirerende zonnige plek opzoeken. De stad uit. Een plan de campagne verzinnen. We gingen naar Meijendell. Op de fiets had voorkeur nummer 1. Gelijk aan het aantal fietsen dat ik bezit. We gingen dus met de smart.
Bij Bezuidenhout was de weg opengebroken. Geen enkel bord verwees naar een alternatieve route en mijn navigatie bleef, niet beter wetend, voor de versperde route kiezen. Na een half uur reden we dan ook weer zo goed als langs mijn huis. De irritatie en temperatuur waren beiden gestegen. Maar we móesten en zouden naar Meijendell.
Toen we uiteindelijk voorbij de versperring waren en richting Wassenaar reden, bleek maar weer hoe gedateerd het navigatiesysteem van mn smart is en hoe slecht het mijne. Tot overmaat van ramp kwamen we in een file terecht en stonden we vast tussen de uitlaatgassen op het plakkerige asfalt van de N44. Wat bezielde al die mensen om met dit weer in de auto te gaan zitten?
John was het doelwit van mijn frustratie en of hij nu zn mond hield of voorzichtig iets opperde, hij kreeg er genadeloos van langs. Ik had er echt totaal geen zin meer in, maar vertikte het om op te geven en voor niets al een uur in de auto te hebben rondgedwaald. Volhardendheid is een mooie eigenschap. Niet als deze uit frustratie is geboren.
Na 1,5 uur doemde de Haagse skyline weer op. Mijn richtingsgevoel is écht slecht. Dán maar naar het Haagse Bos. Als we die auto maar uit konden. Ieder bankje in de zon was bezet en het gras nat. De schaduw en de geur van hondenpoep achtervolgden ons. Na een kwartier hadden we het wel weer gezien.
Twee uur later vonden we dan éindelijk die rustige zonovergoten plek waar we al die tijd naar op zoek waren. Met een goed boek en een Café Smooth ploften we neer. Nog drie kwartier en dan zou de zon de hoek om gaan en het plekje voor mijn voordeur verlaten... October 03 HEMELSE COMMERCIEDe lucht zag er somber en grijswit uit. Meestal wordt de omgeving dan ook ingepakt door een grauwe waas. Maar vandaag niet. Vandaag leken de bomen en gebouwen juist intens gekleurd af te steken tegen de onbestemde hemel. Alsof ze oplichtten en ieder detail aan de wereld wilden laten zien. Het gaf weer zo'n surrealistische sfeer. De weermannen en vrouwen hebben er vast een logische verklaring voor. Maar ik rook alleen maar speculaas en voelde een kinderlijke adrenaline als nostalgie door mijn lichaam stromen.
Mijn verleden hing weer eens in de lucht. Mijn zintuigen stonden op scherp, maar de feitelijke herinnering bleef uit. In mijn hoofd doemde Sinterklaas op. En dat zonder ook maar een etalage gezien te hebben vandaag. Ik kreeg een enorme behoefte aan kruidnoten en taaitaai. Ik lust niet eens taaitaai. Mijn smaakpapillen en kauwreflex gaan bij het woord alleen al in staking. Maar vandaag niet. Terwijl de omgeving als een geur- kleur- en smaakexplosie mijn zintuigen binnendrong wilde ik maar één ding: naar de stad en opgezogen worden in voortijdig december. Je zou bijna denken dat de commercie een deal heeft met God. Of de sleutel naar mijn verborgen herinneringen.
(Rick, dít is pas een 'conspiracy theory') September 18 SMARTENGELDHet resultaat van mijn kettingbotsing: een halve smart, €4100,= schade (vraag me niet waarom 'ie dan niet total loss is verklaard), gedeelde smart (met mijn verzekering), een gelijk meegenomen apk t.w.v. €830,= (helaas géén gedeelde smart) en vervangend vervoer in de vorm van een Mercedes A-klasse. Nu is vervangend vervoer bij iedere all-risk verzekering gratis tot je auto weer gerepareerd is. Behálve bij smart. Dan profiteer je hier hooguit 2 dagen van. En dat alleen wanneer je ter plaatse van het ongeval niet meer verder kon rijden. Dat was bij mij niet het geval.
Maar... nu heb ik misschien niet altijd even goed karma, een uitzondering maken ze voor mij al mijn hele leven
 (vraag me ook hier niet waarom): ik kreeg de Mercedes dus toch 2 dagen gratis mee en voor de eventuele overige dagen voor de prijs van een smart. Sympathiek van Mercedes-Benz. Ik had vakantie, dus ik besloot de auto te huren tot mijn smart klaar was. Dat was precies een week later. Bij het terugbrengen van de Mercedes was de afdeling Vervangend Vervoer onbemand. Ze zouden me de rekening wel opsturen. Ik had al uitgerekend dat het me zo'n €160,= zou kosten. Ik wees de vriendelijke, hoogblonde, nagelvijlende receptioniste (serieus) nog wel even met klem op de uitzondering die gemaakt was. Ze zou het doorgeven. Toch knaagde ergens het gevoel dat ik dit beter zélf had kunnen afhandelen.
Uitzondering zijn is namelijk fijn, maar het zorgt ook vaak voor misverstanden en verwarrende, gecompliceerde situaties. Zeker als er nagelvijlen en peroxide in het spel zijn. En inderdaad: vandaag ontving ik de rekening. Of liever gezegd: 2 rekeningen. Eén van Mercedes zelf, voor alleen de brandstofkosten. En eentje van Sterverhuur. €422,=! Au. Op deze gespecificeerde rekening zag ik dat er 7 dagen in rekening waren gebracht en ook nog eens tegen Mercedes-prijs. Reden dus om alsnog even persoonlijk het één en ander telefonisch toe te lichten.
Wat bleek: alleen de rekening met brandstofkosten hoefde ik te betalen. De andere rekening doen ze er bij om de klant te laten zien wat Mercedes voor de klant heeft betaald (geef toe dat zoiets verwarrend werkt). Maar goed, een hele opluchting. Ware het niet dat ze door mijn telefoontje dus tot de ontdekking kwamen dat ze vergeten waren 5 dagen in rekening te brengen...  September 05 MARIELLE VERSIE 2.024 mei was mijn laatste blog alweer. Hectische tijden. Hoe stom (passief, lusteloos, uitgekakt) kun je zijn als je dan juist datgene dat je energie geeft laat liggen. Het is net dat ene drempeltje dat je over moet om alle andere drempels weer met gemak te kunnen nemen. Maar.. de eerste stap is weer gezet.
Gisteren is het 2de jaar Astrologie begonnen. Na een zomerstop van 4 maanden realiseerde ik me deze week pas goed dat juist deze opleiding naast mijn werk me enorm veel energie geeft. Het is een passie. En passies moet je uitbuiten :)
Even een update vanaf 24 mei:
De Zoektocht is er nog steeds (och och) *schrapt het gedeelte over 'ongeaspecteerde planeten' en 'talenten'*. De boodschap, of nee, de kúnst is: leef in het NU. Waar had ik dat ook al weer eerder gehoord? Oh ja: de handvatten voor Enneagramtype nummer 4. Leven in het nu: het klínkt zo simpel... Weer een toevoeging aan mijn actielijst (ja ja, hij is er!): het boek van Eckhart Tolle, De kracht van het nu, ooit een bestseller. Zo heb ik nóg wat boeken af te werken, waaronder enkele boeken van Coelho. Als íemand mijn thema beroert...
Verder heb ik me voornamelijk beziggehouden met een groot restyle-project op mijn werk. Dat slokte ook aardig wat tijd en energie op. Maar het eind (en een mooi resultaat) is in zicht. Yeah!
En ik was jarig in de tussentijd natuurlijk. 34 alweer. Inmiddels begin ik me, net als wijlen mijn oma, af te vragen of er niet een foutje is gemaakt in het geboorteregister. 34.. hoor je dan niet volwassen te zijn, te weten wat je wilt en 'huisje, boompje, beestje' te leven? Oh nee, ik liet me niet opjagen door de 'norm' he ;-) Mijn verjaardag zelf was erg gezellig. Een aparte, dynamische mengelmoes van mensen.
Nu heb ik een weekje vakantie en geniet ik even volledig van het 'niets' doen. Niets is in mijn geval de administratie op orde brengen (noem dat maar niets.. geen wonder dat ik achterloop), reünie van de Staatsloterij, roots (niet de mijne) opzoeken in Hoogeveen en Noordseschut, op en neer pendelen van de ene naar de andere garage en verzekeringsellende regelen, de Paravisie Manifestatie bezoeken, een actielijst maken en mijn huisje eens een keer níet met de 'Franse slag', maar écht opruimen. De laatste 2 ruimen gelijk ook de bovenkamer op. En dat willen we natuurlijk, als we volgende week weer met frisse moed beginnen aan de aanloop naar een nieuwe livegang.
Marielle versie 2.0 May 24 ONRUSTIk voel me leeg en onbestendig
Waarom is de enorme rust die ik steeds vaker voel soms ook ineens weer weg?
Juist wanneer ik rust en tijd heb om na te denken?
Leef ik dan toch om de werkelijkheid te ontvluchten?
Doe ik dan toch aan struisvogelpolitiek?
Iets doe ik niet goed, maar ik weet niet zo goed hoe ik het wél goed kan doen
Waarom raak ik in de war als ik tijd "over" heb?
Terwijl ik nog zoveel spiritueel huiswerk heb liggen
Ben ik er gewoon nog niet klaar voor?
Wáárvoor eigenlijk niet?
Waarvoor wél?
Wat is toch die rem?
Wat is toch dat struikelblok?
Waarom ligt het doel zo op de loer, maar laat het zich niet zien?
Moet ik zoeken of komt het vanzelf op mijn pad?
Ook al schreef ik eerder dat ik op dat laatste vertrouw:
Ik moet toch íets doen?
Maar waar moet ik beginnen?
En wát is toch dat grote vraagteken?
Wie het weet mag het zeggen
Maar ik vermoed dat het antwoord in mezelf ligt
Sóms lijk ik het nodig te hebben dat iets of iemand me weer de juiste richting op duwt als ik lijk af te dwalen
De grote zoektocht zal ik altijd houden
Maar ik wil wel weten naar wát ik zoek
En mijn zoektocht is momenteel naar datgene wat ik zoek
Dat is hetzelfde als de ambitie ambities te hebben
Dan weet je bij voorbaat al dat je minimaal één stap achter loopt
Geef mij richting en ik ga!
Eén ding weet ik wel:
Ik wil niet mee in en met de massa, gewoon omdat ik "toch maar op aarde ben"
Dat kan nóóit de bedoeling zijn
Zo leeg en onbeduidend kan het leven niet zijn
Ik zoek, dus ik leef!
(hè... dat geeft al weer een béétje rust) ;-) May 14 BIJ DE WORTELS AANPAKKENEen heftig weekend werd al even heftig verstoord door iets sluimerends en onzichtbaars. Dat had zich genesteld in mij, waardoor ik – nog niets vermoedend maar met een hevig kloppende pijn – zaterdagavond om 21:00 uur in de tandartsstoel belandde. Een ontsteking. Het was óf de kies óf de ontsteking eruit. Zulke zaken moet je bij de wortels aanpakken. Niet onnodig iets verwijderen dat nog zó waardevol kan zijn en nog jaren mee kan. Het werd dus een wortelkanaalbehandeling. Moge dit de voorbode zijn van nog meer stoorzenders die, al is 't pijnlijk, op tijd en zonder álles volledig weg te snijden verwijderd worden… Update 22 mei: Wel eens een wortelkanaalbehandeling gehad zónder verdoving? Vandaag moest ik naar mijn eigen tandarts voor de 'afwerking'. Een verdoving was niet nodig...
Helaas had de 'weekendtandarts' niet opgeschreven hoe lang mijn wortelkanalen waren en bleek hij alleen het ergste verwijderd te hebben. Ik had nét nog aan de tandartsassistente verteld dat het me alles meegevallen was na alle gruwelverhalen die ik gehoord had.
De tandarts boorde de noodvulling eruit en porde met het (íets te lange) vijltje in mn kanalen. Nou... ik had het liefst al zijn apparatuur achter in zn strot gedouwd. De assistente verstond gelukkig lichaamstaal, maar verdoven had toen weinig zin meer.
Opnieuw werd er een noodvulling geplaatst en vrijdag 1 juni mag ik wéér terugkomen  Dan kan de klus definitief geklaard worden. Doe mij een kúnstgebit... May 08 PATSTELLINGHet laaiende vuur
Verbrandt en verwarmt
De verlangende aarde
Verteert en creëert
Woorden hangend in de lucht
Vervuilen en klaren op
De waarheid boven water
Verdrinkt me en schenkt me adem
Verwarrende elementen
Verloochenen mezelf en begrijpen
Onvoorwaardelijke liefde
Breekt en bouwt op
Vervagende grenzen Vernauwen en verruimen
Me begevend op een grens
Ben ik mijn eigen kompas
Een weg naar de aflossing
Een weg naar de oplossing
Ik ga door en ik wacht
Met een kloppend hart
Patstelling May 02 TOEVAL BESTAAT NIET...Nog net voor zessen kon ik even langs mijn grote inspiratiebron. Misschien wel één van de mooiste en fijnste plekken op aarde. Gek hoe je er jaren aan voorbij kunt lopen, zonder het op te merken. Ik vergat vanavond zelfs datgene waarvoor ik er ooit in eerste instantie kwam... Inmiddels zijn heel andere zaken de oorzaak waarom ik er graag heen ga. Al ga ik er (meestal) weg met weer een aanvulling op mijn slechte gewoonte, ik vind er ook altijd weer rust, inspiratie, spiritualiteit, gezelligheid, kennis, adviezen, mooie verhalen, geschiedenis, toekomst, een uitlaatklep, vriendschap en unieke 'mensen-mensen'. Nu is ieder mens wel uniek. Maar 'de klik' blijft een apart fenomeen. Ik denk dat het inderdaad met magnetisme te maken heeft: 'De hoofdpersoon' trekt denk ik diegenen aan met een zelfde 'frequentie'. Ook al zijn ze nog zo verschillend en heeft iedereen zijn eigen verhaal en geschiedenis. Volgens mij gaan we er allemaal met een goed gevoel weg. Wéér een beetje rijker. Als dát geen gave of roeping is... :) Een wonderlijke magneet in hartje Den Haag. March 27 FANTASIEËN, VERWACHTINGEN EN POSITIEF DENKENVerwachtingen zijn vaak een grote valkuil. Want als een verwachting niet uitkomt ben je teleurgesteld. In jezelf, in een ander of in een situatie. Vaak ten onrechte. Na vele malen in deze kuil gevallen te zijn probeer ik die verwachtingen tegenwoordig dan ook zoveel mogelijk te vermijden. Maar dat valt vies tegen. Ze liggen overal op de loer en sluipen er toch vaak als klein ongedierte in.
Nu ben ik de laatste tijd erg van het positief denken. Ik gelóóf in datgene dat ik héél graag wil. En ik geloof ook in de kracht daarvan. Maar vandaag werd ik toch weer keihard met mijn neus op een realiteit gedrukt waarbij ik ineens dacht: Wat is eigenlijk het verschil tussen verwachtingen en positief denken?
Want ik had er niet alleen op gehoopt, ik wíst gewoon dat het ging gebeuren. Het voelde positief tot in mn tenen. Maar toen de langverwachte mail binnenkwam spatte dit weten als een zeepbel uit elkaar. Ineens bleek mijn werkelijkheid een illusie.
Tot ik het artikel van Frank Ruiters las, waarvan hieronder een gedeelte:
Of het nou gaat over het aangaan van een (nieuwe) relatie of zoeken op de arbeidsmarkt, het hebben van positieve verwachtingen geeft meestal succes. Fantasieën komen echter zelden uit. Dat blijkt uit een Amerikaans onderzoek.
(..)
Hoe valt dit verschil te verklaren? Positieve verwachtingen brengen met zich mee dat men realistischer en praktischer gaat denken. Verwachtingen zijn meestal gebaseerd op eerdere succesvolle ervaringen. Fantasieën echter zijn vaak niet op eerdere ervaringen gestoeld en zorgen ervoor dat mensen niet handelen of over obstakels op de weg naar succes nadenken. We kunnen ons dus het beste niet teveel laten overhalen tot eindeloos positief denken, zonder ook de mogelijke obstakels in te calculeren. Nadenken over positieve verlangens is oké, zolang men zich realiseert dat er een lange weg nodig kan zijn om een en ander te bereiken. Ik heb gehandeld en niet alleen gefantaseerd en ik baseerde mijn vertrouwen op eerdere succesvolle ervaringen. Daarnaast was er nog eens de intense motivatie en het weten dat hiermee alles op zijn plek zou vallen. In mijn ogen was het niet voor niets op mijn pad gekomen. Maar 2 dingen ben ik in dít verhaal vergeten: Het incalculeren van de mogelijke obstakels en... dat er een lange weg nodig kan zijn om één en ander te realiseren.
Waaróm de weg dan nu iets langer is, is me nog niet helemaal duidelijk, maar mijn nieuwe positieve verwachting is: Het kán nog steeds. Obstakel: misschien dus niet nu. Dán is het vast de bedoeling dat ik eerst nog andere dingen op die weg tegenkom. Als alles 100% zeker is zal ik dáár eens een (gouden) ei over leggen... :)
En het was dus eigenlijk ook gelijk een antwoord op mijn vraag wat nu het verschil is tussen 'verwachtingen' en 'positief denken': Je kunt "gewoon" verwachtingen hebben en "positieve verwachtingen". Die laatste zijn, mits je dus niet vergeet het 'hele stappenplan' te volgen, actief, bewust en doelgericht. En dat zijn denk ik precies de 3 sleutelwoorden waarmee je teleurstellingen kunt voorkomen...
De enige vraag die ik híer alleen weer aan overhoud is: Tot welke intensiteit werkt de kracht van positief denken en vanaf wáár hakt de realistische kijk er in? March 14 ONS LEVENSKOMPASNa 2 weken volledige rust, waarvan 1 week in een klooster, ben ik weer opgeslokt door het leven van alledag. Ik zit weer 9 uur op kantoor en niet meer 3 x per dag in een een kerk om meditatieve en Christelijke liederen te zingen en lange tijd te mediteren. Ik sta weer in de file op de A4 in plaats van in de rij voor een bord eten. Mijn eten ligt weer op een porceleinen bord in plaats van op een plastic bord. Ik eet weer met een volledig bestek in plaats van alleen met een lepel. Ik slaap weer in een 2-persoonsbed in plaats van in een stapelbed in een barak. Ik leef niet meer in de mistige heuvels van Taizé, maar in hartje Den Haag. En de broeders in witte gewaden hebben weer plaats gemaakt voor gehaaide mensen in snelle pakken.
Mis ik de rust en de eenvoud? Ja. Maar... ik heb de rust ook meegenomen. In mezelf. De week in het klooster was niet zweverig, maar zette me juist weer met beide benen op de grond. Een soort van hereniging met mezelf. Ik was mezelf de laatste maanden té veel voorbij aan het hollen.
Dat waren ook de voornaamste redenen dat ik besloot me een weekje terug te trekken in een klooster: Rust en bezinning. Maar natuurlijk kwamen God en de Bijbel er ook ter sprake. Ik heb moeite met het vormen van een idee of beeld daarbij. Ik ben Gereformeerd opgevoed, maar ga al jaren niet meer naar de kerk. Ik vond dat maar niets: Mensen die met de ruggen naar elkaar zitten te luisteren naar de dominee op een preekstoel. Hoezo doe je dan iets samen?! Er is totaal geen interactie. Hoe kun je daar iets goeds mee doen? Eigenlijk was mijn visie: Ik ben een goed mens... en dat is voldoende.
En dan de verhalen uit de Bijbel. Al ben ik daar zelf heel vrij in opgevoed, sommige mensen leven letterlijk naar die verhalen en roepen bij alles: "Dat mag niet, want in de Bijbel staat..." Ga toch fietsen dacht ik dan. Die verhalen kún je toch niet letterlijk nemen? Neem het simpele spelletje dat iedereen op de lagere school vást wel eens heeft gespeeld: In de kring fluistert de juf een zin bij één kind in het oor, dat fluistert het weer door, aan het einde van de kring kwam er een totaal andere zin uit. Hoe kunnen de verhalen in de Bijbel dan letterlijk te nemen zijn... Is de Bijbel op díe manier ook niet heel erg beperkend?
Tijdens mijn week in Taizé leerde ik dat je het geloof toch óók als iets anders kunt zien. Als een relatie met God. De verhalen uit de Bijbel als liefdesbrieven en een kompas. Een mooi beeld. Al kwam, tijdens de meditatieve liederen en stiltes, in eerste instantie de gedachte bij mij op dat iedereen daar eigenlijk zat met hoop en met dezelfde verlangens. Allemaal zoekende. Maar dat niemand in zichzélf durft te geloven. Dat er daarom een placebo is gecreëerd: God. Kunnen we hem ook gelijk de schuld geven als er iets fout gaat.
Maar daar leerde ik mensen kennen die onvoorwaardelijk geloven. Zij zien ons niet als een grote poppenkast van God. We dragen onze eigen verantwoordelijkheid. En ook wij hebben niet alles zelf in de hand. Sommige dingen die gebeuren zijn ronduit klote, maar zij voelen zich altíjd gesteund. Een rotsvast vertrouwen. Niet alleen wanneer het uitkomt en het zo 'makkelijk' is, maar ook in zware tijden. Geen verwijten en geen 'waaróm-vraag'. Betekent dat dan dat ze alles maar gelaten over zich heen laten komen? Nee, juist niet. Het geloof en vertrouwen geeft hen juist die enorme 'vechtlust' en 'overlevingsdrang'. 'Survival of the Believers' :) Dat is toch práchtig?! Wat lijkt me dát heerlijk.
Toch... ik kan daar zelf nog steeds weinig mee. Ik geloof wel in 'iets', in een hogere kracht. Maar ik kan daar nog geen naam aan geven. En ik vraag me ook af of dat nodig is. Inmiddels geloof ik wél dat iedereen die in íets 'bovenzintuiglijks' gelooft, wélke naam je er ook aan geeft, niet de hóógte in moet denken door alleen maar te aanbidden en te vereren, maar de bréédte in, door krachten te bundelen met postieve gedachtes als vertrouwen en liefde (Geef 'God' een bredere troon om nóg comfortabeler op te kunnen zitten'). Alleen dan is weer de vraag: Hóe geef je daar dan vorm aan als je wél in iets gelooft maar dat niet kunt benoemen?
Maar deze keer ervaarde ik voor het eerst wél een saamhorigheid, een ongelofelijke energie en ontroering tijdens de diensten. Een gééstelijke interactie als het ware. En ook al werd er daar wél een naam aan gegeven, een naam waar een boek en verhalen bij horen waar ik niet zo mee uit de voeten kan; ik vond het niet vervelend. Ik ervaarde die saamhorigheid en bundelende energie overigens ook (misschien wel vooral) tijdens de vele gesprekken. En het is denk ik ook op vele manieren te creëren, met of zónder woorden. En het hoeft niet eens bij jezelf te beginnen. Je hoeft er alleen maar voor open te staan. Dan gaat de rest vanzelf.
Mij werd de vraag gesteld "Wat is dan jóuw kompas"? Ik kon daar niet zo 1-2-3 antwoord op geven. Maar die vraag hield me wel bezig. Mijn leven is tot nu toe niet verlopen zoals ik dacht dat het zou verlopen. Studie, werk, wonen en relaties: Niets van dat alles is op mijn 33ste zoals ik had verwacht dat het zou zijn. En zoals ik al wel vaker heb geschreven: Eigenlijk ben ik heel erg zoekende naar mijn doel en ambities. Naar de wáre ik. Overkomt alles mij omdat ik geen kompas heb, of ís dat juist mijn kompas: Gaan op je gevoel en zien wat er op je pad komt? Hoe teleurstellend, verwarrend of verrassend het ook uitpakte: leerzaam was het tot nu toe zéker. Zolang je maar bij jezelf blijft.
Hoeveel mensen kennen zichzelf nu eigenlijk écht?
Ík heb eerlijk gezegd géén idee in hoeverre ik mezelf nu echt ken. Ik heb daarom besloten dat mijn hart mijn kompas is en me mag leiden naar míjn gevoel, mijn intuïtie en naar wat ik wil. Dat betekent niet dat ik doelloos rondzwerf of lijdzaam afwacht welke kant ik nu weer word opgestuurd. Voor mij is het namelijk een vrij actieve bezigheid (helaas, of misschien gelukkig, niet altíjd éven bewust). Maar ik ben er van overtuigd dat díe bewustwording me ook vanzelf naar mijn doel leidt. Of naar meerdere opeenvolgende doelen. Waarschijnlijk zit ik er al lang middenin.
En mijn conclusie ten aanzien van 'het geloof': Die Kracht (...) huist in ons allen. Geloof dus óók in jezelf. Kén jezelf. Vertrouw op jezelf. Als we dát nu eens allemáál zouden doen... Met alle respect. Dan is de wereld volgens mij een stuk mooier. En het staat zelfs geen enkel ander geloof in de weg.
Kies niet met je hoofd, maar met je hart. Je verstand is er om keuzes te begrijpen, niet om ze te maken. February 14 DAAR IS IE WEER: MERCURIUS RETROGRADEWil ik een statement maken? Wil ik dat men me niet meer aankijkt met de blik "die is gek". Welnee, men dénkt maar ;-) Ík vind het in ieder geval "grappig" om te zien wat er toch iedere keer weer gebeurt op het moment dat Mercurius retrograde gaat lopen (zie mijn eerdere blogs hierover)
Vandaag, op valentijnsdag, was het weer zo ver. De kans is dus héél groot dat je ineens valentijnsberichtjes krijgt van oude bekenden / exen. Maar ook dat je zwaar geïrriteerd bent omdat je pc vastloopt of.. in een enorme file terecht bent gekomen. Uitgerekend vandaag maakt Nu.nl er weer melding van. Bij mij was het eerste het geval en... het content management systeem op mn werk liep vandaag (voor het eerst sinds tijden) weer volledig vast.
Het "leed" dat bij deze Mercurius-stand hoort duurt deze keer tot 8 maart. Wees dus weer gewaarschuwd en bereid je voor: teken geen contracten, zoek weer eens oude vrienden op, start geen nieuwe projecten en houd rekening met vertragingen, misverstanden, files en met afspraken die niet nagekomen worden.
Ik ben dan ook zéér benieuwd wat er van het kabinet Balkenende IV, dat uitgerekend vandaag rond is gekomen, terecht gaat komen. (NB: de afgelopen keren is het nieuwe kabinet steeds gevormd tijdens Mercurius retrograde...) January 28 ECHTE MANNEN LATEN HUN SNOR STAANMocht de banner niet werken: http://www.fightcancer.nl/snor/msn :) INSPIRERENDE TURBULENTIENadat ik met mn smart de storm van 18 januari getrotseerd had (ik kneep 'm letterlijk en figuurlijk) waaide ik een week later zo het volgende stormachtige avontuur in.
Ik moest voor mn werk naar München. Afgelopen dinsdagavond tegen 22:45 uur zou ik landen. Maar een zware sneeuwstorm en een gladde landingsbaan deed ons nog een half uurtje langer in het duistere turbulente luchtruim rondcirkelen. Vervolgens belandde ik in een nogal bizarre taxirit door sneeuwwit Duitsland. De wegen waren bijna onbegaanbaar. Maar de taxichauffeur hield de vaart er in en de sneeuw veroorzaakte daardoor een soort van hypnotiserend 3D effect. Een vrachtwagen die met een vreemde ongezonde knik tegen de vangrail stond, in het gelige schijnsel van een lantaarnpaal, gaf de rit helemáál een surrealistisch tintje. Bij het hotel aangekomen vond de taxichauffeur het kennelijk nodig me een innige knuffel én zn mobiele nummer te geven. Om 0:00 uur stortte ik me uitgeput in een veel te hete hotelkamer op mn bed. Ik geloof dat ik binnen een paar tellen vertrokken was.
Om 6:30 uur ging mn | |||
